Aktualności

Pan Profesor Stanisław Skowron był postacią, którą można opisać jako człowieka wielkiego formatu – nauczyciela akademickiego, naukowca, wychowawcę pokoleń studentów oraz współtwórcę środowiska akademickiego, przez blisko pół wieku związanego z Politechniką Lubelską i Wydziałem Zarządzania. Jego śmierć jest ogromną stratą dla środowiska naukowego, ale przede wszystkim dla nas – ludzi, którzy mieli zaszczyt i przywilej pracować u Jego boku.

Pamiętamy Profesora przede wszystkim jako osobę autentycznie oddaną ludziom i nauce – kogoś, kto nie tylko posiadał ogromną wiedzę merytoryczną, ale także potrafił ją przekazywać w sposób wyjątkowy, z widoczną pasją i spokojem. Jego rola jako mentora i wychowawcy była nie do przecenienia. Prowadząc Katedrę Marketingu, a później Katedrę Strategii i Projektowania Biznesu, Profesor inspirował nas wszystkich do samodzielnego myślenia, zadawania pytań oraz poszukiwania własnych dróg badawczych – z odwagą i odpowiedzialnością. Nasze rozmowy były czymś znacznie więcej niż wymianą poglądów czy konsultacjami naukowymi – były lekcjami tego, jak łączyć myślenie strategiczne z wrażliwością na człowieka i jego kontekst.

Zawsze uderzało nas, jak naturalnie wokół Pana Profesora gromadzili się ludzie. Studenci przychodzili na Jego zajęcia z widoczną chęcią, a nie z obowiązku; zostawali po wykładach, dopytywali, dyskutowali. Pracownicy zaglądali do Jego gabinetu nie tylko w sprawach służbowych, ale także po to, by porozmawiać o nauce, dydaktyce i uczelni, a również o życiu, własnych wątpliwościach i planach. Profesor miał niezwykły dar uważnego słuchania, co sprawiało, że rozmówcy zawsze mieli poczucie, iż ich sprawy są ważne oraz że zostali potraktowani z szacunkiem i zrozumieniem.

To, co szczególnie wyróżniało Profesora, to życzliwość i dostępność dla każdego – niezależnie od funkcji, stopnia czy doświadczenia. Nawet pełniąc funkcję Prorektora ds. studenckich, Dziekana Wydziału Zarządzania czy będąc promotorem licznych prac, pozostawał człowiekiem niezwykle skromnym. Jego drzwi były zawsze otwarte – dosłownie i w przenośni – a atmosfera, którą wokół siebie tworzył, sprzyjała rozmowie i współpracy. Dla wielu z nas był nie tylko przełożonym czy nauczycielem, ale przede wszystkim przewodnikiem i przyjacielem, kimś, do kogo można było zwrócić się bez obaw.

Pracując z Nim, nauczyliśmy się wielu rzeczy, których nie da się ująć w parametry dorobku naukowego: pokory wobec pracy intelektualnej, cierpliwości w dochodzeniu do wniosków, ciekawości świata oraz szacunku wobec drugiego człowieka. Profesor nie tylko pozostawił po sobie imponujące publikacje i książki – zostawił przede wszystkim ludzi, którzy starają się kontynuować Jego sposób myślenia. Jako człowiek pełen spokoju i subtelnego poczucia humoru potrafił tworzyć atmosferę, w której praca naukowa była wymagająca, ale jednocześnie dawała satysfakcję i radość. Do dziś pamiętamy Jego słowa, że strategia nie jest jedynie modelem matematycznym, lecz także sztuką rozumienia człowieka i jego wyborów. Ta myśl towarzyszy nam w wielu projektach, decyzjach zawodowych oraz refleksjach nad sensem naszej pracy.

Śmierć Pana Profesora to strata, której nie da się opisać jedynie suchymi faktami. Pozostają jednak głębokie, osobiste wspomnienia człowieka, który dla wielu z nas był kimś znacznie więcej niż szefem czy wykładowcą. Profesor był bowiem mądrym mentorem, uważnym nauczycielem i prawdziwym przyjacielem. Jego dziedzictwo żyje w studentach, współpracownikach i przyjaciołach – w ludziach, których inspirował swoją postawą, spokojem, empatią i mądrością. W naszej pamięci Profesor Stanisław Skowron pozostanie symbolem otwartości, życzliwości i głębokiej mądrości; człowiekiem, który uczył, że nauka ma sens tylko wtedy, gdy służy ludziom i ich rozwojowi.